Verblijf in UMC 23.01.2019.

Wederom zijn we wakker geworden na een goede nacht. De verpleegkundige komt om 06.50 uur zachtjes binnen gelopen voor de controles. We waren al wakker en praten al voluit. De verpleegkundige lachte erom.

Afgelopen avond liep bij ons een mannelijke verpleegkundige van 22 jaar; Wilbert.

We waren het er alle vier over eens dat Wilbert van 22 jaar een uitzonderlijk persoon was met een groot verantwoordelijkheidsgevoel, kennis van zaken met een heldere uitleg, sociaal,empathisch,emotioneel ondersteunend vermogen, inlevend, verzorgend … Op je 22e jaar hè!

We waren het er ook over eens dat het hele gangetje op 3D oost voorzien is van mensen met bovenstaande kwaliteiten inclusief de catering, nogmaals bedankt voor de goede zorg.

We zijn ondertussen een aardig clubje van 4 geworden. Jan, Andrea, Willem en ik. Gek genoeg lachen we enorm veel. Galgenhumor , scherp geplaatste opmerkingen, delen van ervaringen, kijken terug op het leven maar ook naar voren wat ons nog gaat brengen. Willem en Jan zijn gebombardeerd tot Waldorf & Stattler van de Muppetshow.

Ieder hier heeft zijn eigen bak met ellende. waar we het overeens zijn is dat een positieve instelling met een hoop humor en ruimte voor verdriet je ver kan brengen. Gisteravond rond middernacht zijn Jan in zijn rolstoel en ik nog een rondje gaan rijden door een verlaten UMC. Ik had hem nog beloofd om naar het hersencafe te gaan om een borrel te halen. Aangekomen in het lege café hebben we een choco gepakt, zonder rum en slagroom dit keer. Na een half uur werd het tijd om ons weer te melden en liepen,rolden we richting hoofduitgang waar de bewaker stond te praten. Ik vertelde de man dat we verdwaald waren waarop hij en de vrouw verschrikt vroegen waar we naar op zoek waren. Jan vulde hem direct in dat we de psychiatrie afdeling zochten. Ze hadden snel in de gaten dat deze scène niet de werkelijkheid was en met een lach op alle gezichten dwaalden we verder door de gangen naar onze kamer op D3 oost kamer 9.

Terug naar de ochtend, waar prof Robe binnen kwam lopen om de minimale lekkage van de hechting te beoordelen. De verpleegkundige hadden gedurende de afgelopen nacht, het witte verbandgaasje al verschillende keren gecontroleerd en niets waargenomen.

Robe vertelde dat de oorzaak het acryl botluikje is. Huid kan niet hechten op het acryl botluikje waardoor het wondvocht tussen de huid en botluikje een blaar vormt en daardoor niet strak op de schedel zal aansluiten. Tijdens de operatie heeft Robe, ruim rondom het acryl botluikje, de huid los getrokken van de schedel om de huid de kans te geven om te hechten.

Eigenlijk hetzelfde wat je doet als je een lekke binnenband plakt, even ruim rondom het gaatje SimSom bandenplak smeren, even drogen, aandrukken en het gaatje is dicht.

Wanneer het vocht een tijdje wegblijft zal de huid op de schedel zakken en kan aan de schedel hechten.

Robe vertelde hier geen probleem te zien en ging wat medicijnen voorschrijven om mee te nemen naar huis.Yess toch naar huis!

Ik vertelde mijn slechte ervaring van de ‘Gliolan tent’ en gaf aan dat het voor een ieder ander prettiger zou zijn als het gehele bed benut zou worden als tent en dat er misschien een kleine ventilator bij geplaatst kon worden om het wat minder benauwd te maken

Hij vertelde me blij te zijn met deze patiënt ervaring omdat ze nu bezig zijn met een modificatie van de tent en de genoemde opmerkingen hierin mee zal nemen. Wanneer ze ze er niet uitkwamen moest hij me maar bellen dan zou ik met John wel een prototype komen maken 😀

Ik slik nu Diamox en Dexamethason, wat beide vochtafvoerende medicijnen zijn en obstipatie, verstopping van de darmen, veroorzaken. Daar slik ik dan weer magnesium tabletten voor, of ik haal een maaltijd bij een slechte shoarmazaak wat ook wel wil helpen😀.

Probleem is dat wanneer je op de pot zit, niet volop kan kakken omdat de druk in mijn hoofd dan te groot wordt en ik mijn hechtingen eruit pers. 🙄

Na het douchen vroeg ik aan Jan of we nog een rondje gingen lopen voordat ik weg zou gaan wat hij een prima idee vond. ik duwde hem in zijn rolstoel door het UMC en vertelde dat ik eigenlijk nog een verkleedstuk nodig had voor het aankomend apres ski feestje. Ik wordt 50 jaar en Joep wordt 19 jaar,genoeg reden voor een feestje.

Ik vertelde Jan mijn idee en hij begreep het niet. Ik duwde de rolstoel voor de balie van de gipskamer waar ik al diverse keren een gipsen helmpje heb laten maken en wist dat deze gipsmensen wel in waren voor een geintje.

Zegt u het maar ”nee hoor” zei Jan” hij mag het woord doen”.

Zie verder de foto voor het eindresultaat 😀

Jan, Willem en Andrea, ik ben nu thuis, ik wens jullie het aller allerbeste toe!

Groeten van Patrick, Inge en de kinderen.

3 gedachten over “Verblijf in UMC 23.01.2019.

  1. Lekker bezig hoor.
    Hopelijk blijft het goed gaan.
    Heel bijzonder hoe je als lotgenoten met elkaar omgaat.
    Kan me voorstellen dat je ondanks alle spanning etc. toch met elkaar kunt lachen.
    Nu gelukkig weer thuis, doe rustig aan.
    Groeten, ook aan Inge ende rest.
    Jan

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s